Iedere filmliefhebber onder ons kent vast wel films die gebaseerd zijn op spellen. Je hebt natuurlijk ook spellen die gebaseerd zijn op films, die afhankelijk van hoe goed de film is een gigantisch succes of een gigantische flop worden. Maar dit stukje gaat niet over de spellen, maar over de films. Denk maar aan films zoals Resident Evil, DOA: Dead or Alive, Doom, Tomb Raider of de Final Fantasy films.

Zelf ben ik een grote liefhebber van de Final Fantasy spellen, voornamelijk door de schitterende soundtrack en het geweldige verhaal dat erachter steekt. In films kun je dit nauwelijks uitbeelden, de gevoelens die je als speler opbouwt in een dikke veertig uur speelplezier zijn niet te vergelijken met de gevoelens die je opbouwt als kijker tijdens een film van anderhalf uur. Helaas vallen beide films me flink tegen, als je de spellen niet kent, is de kans dat je de films echt begrijpt nogal klein. Goed, ik zal in het kort proberen uit te leggen waar de films over gaan.
Final Fantasy: The Spirits Within. Vindt plaats in het jaar 2065, als de wereld min of meer is overgenomen door een soort geesten, de mens leeft in koepels en een wetenschapper probeert samen met een andere wetenschapster een manier te vinden om een einde te maken aan deze “overname”. De lichte van de twee films.
Final Fantasy VII: Advent Children. Op de een of andere manier hebben wetenschappers van een slecht bedrijf een manier gevonden om energie uit de aarde te halen, maar de aarde keert zich tegen de mens. Een ex-huurling probeert samen met een groep mensen (allemaal helden) om dit probleem op te lossen, dit gebeurt op een of andere wazige manier vol actie en avontuur.

Nu hebben we al de twee films gehad die het meest in de buurt komen van een spel (voor de gamer onder jullie lezers: van de films die we gaan bespreken). Beide Final Fantasy films zijn met de computer geanimeerd, dus de emoties van de personages zijn op z’n zachtst gezegd niet van de gezichten af te lezen.
Hiermee zijn we aangekomen bij DOA: Dead or Alive. De spellen hebben voor zover ik weet al weinig om het lijf, het is (of was) een succesvolle reeks spellen die draait om een jaarlijks martial arts toernooi. De spellen zijn niet te vergelijken met die van Final Fantasy, bij gebrek aan een echt verhaal en een spel waarbij het draait om een serie gevechten en dat is het. De film gaat om een stel mooie meiden die met elkaar vechten. Het absolute dieptepunt (of juist hoogtepunt) in de films zijn de levensbalkjes die in beeld verschijnen. Dus misschien wisten de makers wel dat het weinig om het lijf zou hebben.

Onze reis gaat verder: we komen aan bij Doom. Het spel draait om de mensheid die kolonies bouwt op de planeet Mars en zijn manen Phobos en Deimos. Op de planeet (en de manen) zijn enkele complexen gebouwd waar wetenschappelijke experimenten worden gehouden door de UAC (een of andere ‘evil’ organisatie). Een experiment met galactische poorten mislukt en er breekt paniek uit. Een klopjacht op monsters begint! De film draait ook om dit principe, gevuld met zinloze oneliners en hersenloze actie. Het is maar net waar je van houdt, toch?

Hierop komen we aan bij Tomb Raider, best goede spellen, die draaien om een archeologe die in ieder spel weer op zoek gaat naar schatten en verborgen geheimen in oude beschavingen. De films zijn vergeleken met de spellen best slecht, de eerste heet simpelweg Lara Croft: Tomb Raider en laat ons Angelina Jolie zien in een veel te strak pakje. Het draait om een of andere sleutel die gevonden moet worden om te voorkomen dat de Illuminati een of andere nepuitziend schaalmodel van ons zonnestelsel compleet maken en daarmee de macht krijgen om de tijd te beheersen. Hoezo wazig? Duidelijk te merken is dat het verhaal niet helemaal doorgedrongen is.
De tweede, minstens net zo slechte film heet Lara Croft: Tomb Raider: The Cradle of Life, die draait om de zoektocht naar de Doos van Pandora. Op zich best leuke mythologie, die volledig verkracht wordt door de slechte film.

Onze reis komt ten einde bij een drietal films gebaseerd op de Resident Evil spellen. De Resident Evil spellen zijn, om Flip van Rijn te citeren “meesterlijk”. Ze draaien om een of andere zombie infectie, die je als hoofdrolspeler tegen moet gaan. De films zijn echt vreselijk slecht. De eerste film (en meteen de beste van de drie) speelt zich af in een complex (The Hive) waar een experiment is mislukt, waardoor er zombies rondlopen in het complex. Om te voorkomen dat ze ‘uitbreken’ moeten ze allemaal aan kapot. De tweede film is al een stuk slechter. Zo slecht zelfs dat ik hem na twintig minuten vol voorspelbare en slechte actie afzette. Deze heet Resident Evil: Apocalypse, het virus is uitgebroken samen met een of ander monster genaamd Nemesis. Nemesis moet de hoofdrolspeelster van de vorige film dood maken en het team dat samen met haar in de stad probeert te overleven. Vanzelfsprekend maakt hij Alice, zoals onze heldin heet, niet dood en houdt hij er een eigen agenda op na. De laatste film heet Resident Evil: Extinction en laat de reis zien die Alice samen met een groepje overlevenden door de woestijn aflegt in de hoop Alaska te bereiken. De vorige was zo slecht dat ik deze niet heb aangezet.

Al met al zijn er gerust goede films die gebaseerd zijn op spellen. Zo wordt er reikhalzend uitgekeken naar de film van Halo, die voor 2009 gepland staat. Volgens geruchten is Peter Jackson, bekend van onder andere Lord of the Rings, de producer van deze film. En aangezien de spellen ook niet verkeerd waren…

Laten we hopen dat de verkrachtingen van de meeste spellen niet doorgaan en er eindelijk een reeks van vernieuwende films uitkomt, die gebaseerd zijn op spellen. De films hoeven niet gebaseerd te zijn op het spel, als ze dezelfde naam dragen en zich in dezelfde wereld afspelen wil dit toch niet zeggen dat ze gedwongen zijn om strak dezelfde verhaallijn te volgen en deze in een film van anderhalf tot tweeëneenhalf uur te moeten proppen?

Stem of voeg toe aan :